شخصی از اهالی مدائن می گوید :

با یکی از دوستانم که به حج رفته بودیم در عرفات نشسته بودیم . جوانی هم نزدیک ما نشسته بود که به نظر نمی آمد مسافر باشد . در همین حال نیازمندی نزد ما آمد تا کمکی به او بکنیم . ما چیزی به او ندادیم و ردش کردیم. شخص نیازمند نا امید از ما به آن جوان مراجعه کرد. دیدیم آن مرد جوان از روی زمین چیزی برداشت و به او داد و مرد فقیر بسیار در حق او دعا کرد . جوان هم برخاست و دیگر او را  ندیدیم.

نزد مرد فقیر رفتیم و از او پرسیدیم:

مگر آن جوان چه چیزی به تو داد که اینهمه او را دعا کردی؟

مرد فقیر یک سنگریزه ای به ما نشان داد که طلا بود . با مشاهده ان به رفیقم گفتم :

ای وای بر ما امام ومولای ما نزد ما بود و ما نفهمیدیم . چون با اعجاز حضرت این سنگریزه طلا شده است . با عجله رفتیم و همه جای عرفات را جستجو کردیم ، اما توفیق زیارت حضرت نصیبمان نشد . از چند نفر از مردم مکه و مدینه که آن وقت کنار ایشان نشسته بودند پرسیدم :

این شخص چه کسی بود؟

گفتند:

جوانی است علوی که هر سال با پای پیاده به حج می آید.